Ostatnio trafiły do mnie buty Asics Fuzex Rush i muszę przyznać, że wizualnie bardzo mi się spodobały. Niebieska kolorystyka z różowym, małym akcentem w postaci napisu, bardzo przypadła mi do gustu. Co prawda nauczyłam się już dawno, że przy wyborze butów najważniejsza jest ich funkcjonalność i wygoda, to miło jest założyć buty, w których czuję się po prostu dobrze.

Buty są idealnie dopasowane i bardzo dobrze trzymają się stopy. Przy tym są bardzo lekkie, jeden but dla rozmiaru 40 EU waży około 235g.

W butach Asics Fuzex Rush pod przednią częścią stopy zastosowano system fuzeGEL™, który ma za zadanie nadanie elastyczności i dynamicznego wybicia. Bezpośrednie połączenie pianki Solyte^® oraz GEL™, zapewnia doskonałą amortyzację, co bezpośrednio wpływa na komfort i płynność biegu.

Pod pietą znajduje się pianka fuzeGEL™, która z powodzeniem tłumi wstrząsy w momencie kontaktu stopy z podłożem. Giętka i trwała podeszwa zapewnia bardzo dobrą przyczepność, zarówno na tartanie jak i nawierzchni asfaltowej – nawet mokrej.

Buty na pierwszy rzut oka wydają się bardzo smukłe i trochę obawiałam się o komfort mojej szerokiej stopy. Okazało się jednak, że są bardzo wygodne i świetnie dopasowują się do stopy. Bezszwowa cholewka zapobiega wszelkim otarciom, a stosunkowo krótki język nie przesuwa się podczas biegu. W całym bucie nie ma żadnych przeszyć, co sprawia że nie ma mowy o otarciach i jakichkolwiek uciskach.

Buty w pierwszej kolejności zabrałam na trening tempowy i ku mojemu zadowoleniu już na pierwszym odcinku okazały się bardzo dynamiczne i co ważne, bardzo lekkie. Stopa czuje się w nich bardzo komfortowo, nie poci się i nie przegrzewa. Moim zdaniem jest to model, który spokojnie można potraktować jako but startowy. Przy kontakcie z tartanem odczuwalne jest wyraźne odbicie, a każdy kolejny krok pozwala na swobodne nabieranie szybkości. But jest integralną częścią stopy.

Asics Fuzex Rush są bardzo wygodne i stabilne, stopa nie ucieka na boki, a moje tendencje do haluksów nie stanowią problemu. Co ważne, z łatwością mogłam usunąć oryginalną wkładkę i włożyć te dedykowane specjalnie dla mnie. Dodatkowo, na co zwracam szczególną uwagę, but raz zawiązany nie rozwiązuje się! Takie przygody mam niemal codziennie, w tym przypadku sznurówki dobrze spełniają swoja funkcję i nie rozluźniają się podczas biegu.

W Asics Fuzex Rush odważyłam się pobiec trzy bardzo ważne dla mnie starty w tym sezonie: Półmaraton Warszawski, Dziesiątkę Babicką i Orlen Warsaw Maraton. Zaufałam im bezgranicznie. Buty nie zawiodły mnie, a na trasie każdego z biegów czułam ogromną wygodę. Na każdym dystansie ustanowiłam nowe rekordy życiowe, co jest chyba jedną z najlepszych rekomendacji dla tego modelu.

Buty są łatwe w czyszczeniu i nie wymagają specjalnej pielęgnacji. Do tego łatwo je wysuszyć, bo w swojej technologii nie wiele w nich materiału, który nasiąkałby wodą.

Według mnie szkoda tych butów do codziennych treningów i biegania w III zakresie. To idealny model za zawody i treningi w II zakresie. Do tuptania i nabijania kilometrów podczas długich wybiegań zabrałabym jednak buty z nieco większą amortyzacją.

Ich przeznaczeniem jest asfalt i płaskie nawierzchnie. Mało agresywny bieżnik średnio sprawdził się na typowej krosowej ścieżce. To przede wszystkim but miejski. Wszelkie nierówności mogły by spowodować dyskomfort zarówno dla podeszwy jak i koślawieniu całej stopy na boki.

Nigdy wcześniej nie biegałem w nike`ach, więc nie mogę ich porównać z wcześniejszymi modelami tej marki, ale w odniesieniu do pozostałych producentów te buty wypadają naprawdę bardzo dobrze. Są wygodne, nic mnie w nich nie uwiera i chyba nie przesadzę pisząc, że moje nogi czują się w nich jak w kapciach.Jednocześnie świetnie trzymają stopę – prawdopodobnie jest to zasługa linek Flywire, które razem ze sznurówkami oplatają stopę. Niestety trzeba uważać, żeby nie zawiązać sznurowadeł za mocno. Na kilku pierwszych treningach zdarzyło mi się przerwać bieg, żeby poluźnić wiązania.

Już po przymiarce wiedziałem, że zaprzyjaźnię się z nimi na dłużej i nie myliłem się, prawie przez cały obóz w Portugalii biegałem tylko w nich. Druga para butów stała „smutna” i czekała na swoją kolej.

Podeszwa wykonana jest z dwóch rodzajów pianki – bardziej miękkiej Lunar oraz sztywniejszej Cushlon. Dodatkowo w podeszwie pod piętą oraz pod przednią częścią stopy znajdują się poduszki gazowe Nike Zoom Air, których zadaniem jest nadanie dynamiki i sprężystości podczas biegu. Faktycznie, buty pomimo swojej wagi, nie są toporne i biega się w nich dość lekko, zarówno dłuższe wybiegania jak i krótsze, szybsze odcinki. Zastosowany bieżnik bez problemu poradził sobie z różnorodną nawierzchnią: suchym i mokrym asfaltem, szutrem, a nawet ubitym piaskiem na plaży.

Cholewka Vomero wykonana została z bezszwowej siateczki mesh ponacinanej w taki sposób, by zapewnić odpowiednią wentylację podczas aktywności.Buty biegowe mają to do siebie, że niezależnie od temperatury noga i tak się spoci. W przypadku tych butów przy temperaturze 16^oC – 20^oC nie odczuwałem nadmiernego ciepła, zobaczymy jak buty sprawdzą się latem w temperaturze powyżej 26^oC.

Przed pierwszym treningiem wymieniłem tylko standardowe wkładki na specjalne wkładki dopasowane do moich pronujących stóp i ruszyłem na kilkunasto kilometrowe wybieganie. W trakcie 10 dni obozu przebiegłem w tych butach ok. 200 km w zmiennych warunkach (edit: na koniec marca 2017 było już ponad 600 km). Niezależnie od nawierzchni czy też dystansu czułem komfort podczas każdego treningu. Nic w tym dziwnego, w końcu ten model ma największą dostępną amortyzację z pośród Nike`ów, więc idealnie nadaje się do nabijania kolejnych kilometrów. Mój najkrótszy wykonany w nich trening to 10km, najdłuższy natomiast to 32 kilometrowe wybieganie.

Buty poradziły sobie także na miękkim podłożu trasy krosowej gdzie odbywają się zawody Almond Blossom Cross Country w Portugalii. Muszę jednak przyznać, że ze względu na specyfikę nawierzchni byłoby mi ciężko się w nich ścigać na takiej trasie. Wbrew pozorom również podczas szybkich tempowych odcinków 500m, 1000m, 3000m, 4000m Vomero sprawdziły się perfekcyjnie. Ich dynamiczność w zupełności wystarcza na wykonanie mocnego treningu, nawet na tartanie.

Podsumowując, buty NIKE Zoom Vomero 12 są świetnym uniwersalnym rozwiązaniem. Zarówno dla osób, które mają kilka par butów i potrzebują sprzętu, w którym będą mogli na co dzień trenować, jak również dla osób, które mogą pozwolić sobie na zakup tylko jednej pary butów.

Pozostaje tylko jedno pytanie, na które będę mógł odpowiedzieć dopiero za jakiś czas: Po ilu dokładnie kilometrach buty się wyklepią i zacznę odczuwać dyskomfort podczas biegania? Inne treningówki wytrzymują u mnie ok. 1500km, a czasami dociągam nawet do 2000 km.

Jeśli chodzi o buty PUMA IGNITE DISC, dużym zaskoczeniem tuż po otwarciu pudełka był sam wygląd. Przede wszystkim bardzo opływowy, gładki kształt i brak tradycyjnych sznurówek. W przypadku tego modelu, buty wsuwa się jak skarpetki, a po ich założeniu wystarczy jeden ruch pokrętłem i jesteśmy gotowi do drogi.

To co wzbudziło moją szczególną uwagę, to właśnie system Disc. Wystarczy przekręcić mechanizm – skonstruowany na kształt okrągłego plastikowego dysku, a but sam dopasowuje się do stopy. Wbudowane żyłki pod materiałem, automatycznie się napinają, co pozwala na pełną integrację z nogą. „Rozsznurowanie” następuje po przekręceniu pokrętła w przeciwnym kierunku – tak naprawdę wystarczy tylko jeden ruch i buty się rozluźniają. Proste, prawda? Cała operacja przypomina nieco nastawienie budzika albo pralki.

Ku mojemu zaskoczeniu buty bardzo dobrze trzymają się nogi, a stopa nie ucieka na boki podczas biegania – czego obwiałam się z punktu widzenia braku sznurówek. Trochę inaczej buty zachowują się już podczas dynamicznych ćwiczeń, wtedy stopa nieco ucieka. Za to regulacja przy pomocy systemu Disc jest bardzo prosta i nie musimy się martwić o jakikolwiek ucisk.

Cholewka wykonana jest z przylegającej do stopy pianki, a oddychająca siateczka sprawia, że buty są lekkie. Jeden but waży zaledwie 304 g (dla wkładki 25,5 cm / EU40). Zapiętek jest miękki i nie ociera achillesa. Dla mnie problematyczny okazał się jedynie „język”, który niemal przy każdym ruchu stopy drażni nogę w miejscu zgięcia stopy. Gdybym miała możliwość jego skrócenia z pewnością bym to zrobiła. Być może problem tkwi w jego sztywności.

Podeszwa buta jest bardzo elastyczna, co było dla mnie bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Jeśli miałabym wyrazić swoja opinię „na pierwszy rzut oka”, but wydaje się dość sztywny i plastikowy. To jednak tylko pozory, bo w rzeczywistości tuż po założeniu butów stopa czuje się w nich, jak w przysłowiowych kapciach – czyli wygodnie.

Dla mnie bardzo ważna była łatwa i bezproblemowa wymiana wkładek. Od pewnego czasu korzystam ze specjalistycznych wkładek ortopedycznych, które dedykowane są specjalnie dla mnie. Bez względu na to w jakich butach biegam wymiana wkładki jest niezbędna – wszystko w trosce o komfort biegu i zdrowie moich stóp.

Atutem butów jest bardzo dobra przyczepność na mokrej nawierzchni, nie mam tu na myśli błota, a jedynie mokry asfalt. To z pewnością nie są buty trailowe, ale po leśnych ścieżkach spokojnie można pobiegać. Sama kilkakrotnie zrobiłam w nich trening w lesie i bez problemu sprawdziły się podczas długich wybiegań. Zdecydowanie jednak, zalecałabym płaskie nawierzchnie.

Według mnie ich budowa wymusza bieganie naturalne i najlepiej biegało mi się treningi na spokojnych i średnich szybkościach. Przy szybszych rytmach i biegu w I zakresie brakowało mi w nich większej amortyzacji. W moim odczuciu tuż po zetknięciu buta z nawierzchnią, nie odnotowałam zwrotu energii. Miałam wrażenie jakby but nie odbijał się z odpowiednią dynamiką. Chyba jestem zwolennikiem butów ze zwiększoną amortyzacją.

Podsumowanie.

Buty na pewno sprawdzą się podczas codziennych treningów i spokojnych krótkich wybiegań. To idealny model dla osób, które stawiają na wygodę i łatwość w zakładaniu obuwia. Osobiście raczej nie zabrałabym ich na maraton ani na piaszczyste i błotniste trasy. Choć bieg po mokrej leśnej ścieżce, udowodnił że piach prawie wogóle nie przyklejał się do podeszwy. Jedynym minusem okazała się wysoka tendencja do zabrudzeń (to oczywiście kwestia koloru), ale za to plusem jest łatwość w czyszczeniu butów.

Zalety:

• wygodne, dobrze trzymają się stopy,
• lekkie,
• posiadają łatwy mechanizm, umożliwiający dopasowanie butów do stopy,
• dobra przyczepność na mokrych nawierzchniach,
• bardzo dobra wentylacja.

Wady:

• wystający „język”, który przez swoją sztywność ociera nogę,
• amortyzacja, w skali od 0 do 5 – daje 3,
• dynamika, w skali od 0 do 5 – daje 3.

To co zwróciło moją uwagę na początku to ich niska waga, która dla rozmiaru 45 (długość wkładki: 29,5 cm) wynosi 265 g. W porównaniu chociażby, ze speedcross`ami to całkiem dobry wynik, który z pewnością przekłada się na wygodę podczas szybszego biegu w terenie. Kolejna kwestia to elastyczna podeszwa umożliwiająca kontrolę ruchu stopy i jednocześnie zapewniająca przyczepność dzięki odpowiednio wyprofilowanym wypustkom, które wgryzają się w podłoże. W podeszwie zastosowano system RockGuard, który ma za zadanie chronić spód stopy przed różnymi przeszkodami. I faktycznie w przypadku gałęzi oraz przeszkód w lesie but radzi sobie bardzo dobrze, ale nie zdecydowałbym się biegać w nich po ostrych kamieniach.

Cholewka w tym modelu wykonana jest z przewiewnej mocnej siateczki dobrze dopasowującej się do śródstopia. Nawet na wąskiej stopie (a taką mam ja) but dobrze się trzyma, nie dając uczucia przesuwania się nogi wewnątrz. Wzmocniony zapiętek pomaga w stabilizowaniu pięty i kostki. Przednia część cholewki pokryta jest gumą DuraGrip, która zabezpiecza palce stóp, głównie podczas zbiegania po osuwającym się podłożu.

Dodatkowym atutem tego modelu są także otwory w cholewce, których zadaniem jest szybkie odprowadzenie wody na zewnątrz buta. System ten (H₂O Drain) może być bardzo pomocny podczas różnego rodzaju biegów, gdzie trzeba się zmierzyć z wodnymi przeszkodami, jak np. Spartan Race. Już od jakiegoś czasu razem z Agnieszką zastanawiamy się nad sprawdzeniem swoich umiejętności podczas takich zawodów.

To co mi osobiście przeszkadza to cienki i krótki język, który powoduje, że muszę wiązać buty kilka razy, zanim zrobię to w taki sposób, że sznurówki mnie nie uwierają i nie czuję dyskomfortu podczas biegu, a jednocześnie stopa jest stabilna.

A jak buty sprawdziły się w praktyce?

Po wstępnych oględzinach przyszła pora na testy. Pierwszy trening w trailówkach zrobiłem nad morzem, biegając po plaży oraz po gdyńskim klifie. Zarówno piaszczysty teren jak i strome zbocza przykryte liśćmi nie sprawiały problemu. Jedyne na co musiałem uważać, to żeby nie uszkodzić kostki przy mocniejszych zbiegach i nawrotach. Niestety ze względu na brak amortyzacji po 17 kilometrach zacząłem odczuwać zmęczenie w stopach i zakończyłem trening. Jeżeli ktoś jest przyzwyczajony do biegania naturalnego to prawdopodobnie przebiegłby w tych butach nawet maraton, ja natomiast zakończyłbym na półmaratonie, a na dłuższy dystans wybrałbym coś z większą amortyzacją.

Następny sprawdzian przeprowadziłem na śniegu podczas startu w zawodach CityTrail w Lasku Młocińskim. Muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłem. Wierzyłem, że przyczepność będzie lepsza niż w zwykłych adidasach, ale nie przypuszczałem, że uda mi się utrzymać tempo biegu 3:41/km bez ślizgania.

Kolejne biegi tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że All Terrain dobrze trzymają się podłoża, a do tego są na tyle lekkie, że można w nich rozwinąć prędkość.

Podsumowanie

Z czystym sumieniem mogę polecić ten model Reeboka osobom, które szukają startówek na krótkie i średnie biegi po crossach, czy też buty do startów w biegach z przeszkodami. Sprawdzą się także jako buty treningowe np. do lasu. Ze względu na brak amortyzacji nie polecam w nich biegać dłuższych dystansów, niezależnie od podłoża – chyba że ktoś biega tylko w butach minimalistycznych i jest do takich przyzwyczajony.