Na obóz w Szklarskiej Porębie zdecydowaliśmy się już w grudniu, wtedy też powoli zaczynaliśmy przygotowania przed wiosennym sezonem i startem docelowym jakim jest Orlen Warsaw Maraton. Do tematu podeszliśmy bardzo ambitnie, ale inaczej chyba nie potrafimy! Kiedy pojawiła się możliwość wyjazdu w góry, stwierdziliśmy że to będzie idealny bodziec, który podkręci naszą formę. W myśl zasady, że góry oddadzą z nawiązką, nie przerażały nas zaplanowane dwa treningi dziennie w ciągu całego pobytu. Jedynym wyjątkiem była wycieczka na Szrenicę oraz dzień przyjazdu i wyjazdu, wtedy zrealizowaliśmy tylko jedną jednostkę treningową. To był naprawdę bardzo intensywny czas pod kątem biegania, ale też idealny moment na wyciszenie i odpoczynek od codziennych obowiązków. Wyjątkowo bez pośpiechu, mogliśmy skupić się na treningach i regeneracji pomiędzy poszczególnymi sesjami.

Mimo, że jeszcze na kilka dni przed wyjazdem, w Warszawie pojawiły się odczuwalne oznaki wiosny, to w Karkonoszach panowała raczej zimowa aura. Na zmianę świeciło słońce i padał śnieg, tam gdzie zazwyczaj jest zielono zalegały spore warstwy białego puchu. Przyzwyczajeni do nieco wyższej temperatury w stolicy, musieliśmy na nowo zmierzyć się z zimą. Doszły nas słuchy, że w tym samym czasie w Warszawie znacznie się ochłodziło, dlatego tak naprawdę, chyba nie mieliśmy czego żałować, zwłaszcza że MY zyskaliśmy możliwość podziwiania pięknych widoków.

Przez 8 dni niemal codziennie pokonywaliśmy ponad 30 km, ale były to kilometry, które podwójnie wchodziły w nogi. Tempo wybiegań zazwyczaj nie było zawrotne, bo znacznie wolniejsze niż w Warszawie, ale za to warunki do biegania były zdecydowanie bardziej wymagające. Jak to w górach bywa, raczej ciężko o zupełnie płaską trasę.

Każdego dnia meldowaliśmy się na „Zakręcie Śmierci”, dla tych którzy jeszcze nie wiedzą, to trasa prowadząca ze Szklarskiej do Świeradowa Zdrój. Z racji mocno zabłoconej drogi nad Reglami, skupiliśmy się właśnie na treningach w tym miejscu. Co prawda nazwa nie napawa optymizmem, to jest to miejsce bardzo dobrze znane przez wielu polskich biegaczy długodystansowych. Droga jest asfaltowa i dość płaska, poza tym, dokładnie przez 7,5km zostały odznaczone odcinki 500 metrowe. To idealna opcja do biegania interwałów i treningów tempowych z konkretnymi założeniami.

Ogromnym minusem tej trasy jest fakt, że to dość ruchliwa droga bez żadnego pobocza. Bieganie w zbitej grupie, ramię w ramię raczej odpada, zdecydowanie bezpieczniej jest biec gęsiego i bacznie obserwować przejeżdżające samochody. O ile w słoneczny dzień czuliśmy się bezpieczniej, to mgliste poranki sprawiały, że widoczność była bardzo kiepska. Trzeba było liczyć się z faktem, że kierowcy mieli znacznie mniej czasu na reakcję zanim nas dostrzegli. Jeszcze gorzej było, kiedy na drodze zalegało błoto pośniegowe, przez które nie tylko chlupało w butach ale też była kiepska przyczepność. Nie narzekaliśmy jednak na swój los, bo pogoda w tym okresie nie była dużym zaskoczeniem, a My nie przyjechaliśmy do Szklarskiej na wczasy, tylko z konkretnym celem solidnie przepracowanego obozu!

Czwartego dnia naszego pobytu wybraliśmy się w góry. Naszym celem była Szrenica! Niestety na sam szczyt dotarł tylko Adi, a wszystko przez bardzo kiepskie warunki pogodowe. Im wyżej, tym widoczność była coraz gorsza. Góry są bardzo nieprzewidywalne, dlatego nie do końca zdawaliśmy sobie sprawy z silnego, przenikliwego wiatru. Całą ekipą zatrzymaliśmy się w schronisku na Hali Szrenickiej (1195 m n.p.m), zziębnięci i mokrzy musieliśmy się trochę ogrzać i wysuszyć. Na szczęście każde z Nas zabrało ze sobą suche koszulki, które mogliśmy bez problemu zmienić na miejscu. Adi jako jedyny podjął próbę sprawdzenia szklaku, który teoretycznie miał go doprowadzić na sam szczyt – gęsta mgła uniemożliwiała znalezienie jakiegokolwiek punktu odniesienia. W rezultacie okazało się, że bazując jedynie na GPS’ie z zegarka w zaledwie 15-20 min. Adi zameldował się w schronisku na Szrenicy (1362 m n.p.m.) i zdążył wrócić do Nas. Zabrakło tak niewiele, żeby wspólnie pokonać całą trasę! To będzie element, który w przyszłości mamy do poprawki. A wideo relację z tej wyprawy możecie obejrzeć TU (Wycieczka na Szrenicę [wideo]). Plusem tego treningu, była zaplanowana popołudniowa regeneracja w Termach Cieplickich.

Następnego dnia zawitaliśmy na stadionie, ale tak naprawdę do końca nie wiedzieliśmy czy uda się tam zrealizować trening. Tradycyjnie chodziło o zalegający śnieg, bo jeszcze dzień wcześniej tartan był zupełnie biały. Być może mieliśmy trochę szczęścia, wydaje nam się, że poniekąd ze względu na treningi innych biegaczy, pierwszy tor został bardzo dobrze odśnieżony. Mogliśmy spokojnie zrobić co swoje i cieszyć się dobrymi warunkami do biegania. Do wykonania mieliśmy trening: 3 x 4km, tu znowu Adi okazał się najsilniejszym ogniwem i wypocił wszystkie odcinki wzorcowo w 100%. Ja natomiast wiedziałam, że po dwóch powtórzeniach trzeci odcinek może okazać się wolniejszy, dlatego zdecydowałam się na skrócenie tego odcinka, u mnie wyszło: 2 x 4km + 2km + 2 x 1km. Zasada jest prosta, zawsze zaczynamy wolniej – tak żeby na kolejnych odcinkach przyśpieszać. Jeśli wiemy, że nie damy rady utrzymać założonego tempa na długim odcinku to zawsze go skracamy, ale jednocześnie biegamy szybciej.

W dniu wyjazdu stanęliśmy przed wyjątkowo trudnym zadaniem. Na „Zakręcie Śmierci” znów pojawiła się mgła, było bardzo wilgotno, a My za zadanie mieliśmy przebiec 3 odcinki po 5km! Tego jeszcze nie było! No ale jak chce się być maratończykiem i to ambitnym, to trzeba liczyć się z porządną harówką! Nie było łatwo, ale udało się! Adi tradycyjnie śmigał niczym sarenka, a ja rzeźbiłam te odcinki z choróbskiem, które przyplątało się już po wycieczce na Szrenicę. Byłam dzielna, do tej pory zastanawiam się w jaki sposób zmuszałam organizm do takiego wysiłku. Wiem, że gdybym była w Warszawie, nawet przez myśl by mi nie przyszło żeby wbić się w dresy. Siła charakteru! Nic innego!

Szklarską pożegnaliśmy z poczuciem dobrze wykonanej roboty. A to czy faktycznie góry oddadzą Nam wkład naszej pracy, okaże się już 24 kwietnia podczas Orlen Warsaw Marathon! Trzymajcie kciuki!

Skąd pomysł na taki urlop?

Nasz termin wakacyjnego urlopu zbliżał się wielkimi krokami, a my tak naprawdę do końca nie mieliśmy sprecyzowanych planów. Wiedzieliśmy jednak, że chcemy wybrać taką opcję, która pozwoli nam swobodnie realizować treningi. Kiedy pojawił się pomysł wspólnego wyjazdu w góry z naszym trenerem, doszliśmy do wniosku, że jest to idealny wariant dla biegaczy amatorów takich jak MY! Czyli biegaczy, którzy marzą o nowym rekordzie życiowy, a sport bezwarunkowo jest nieodłącznym elementem każdego dnia. Ten wyjazd był szansą sprawdzenia swoich możliwości w górach oraz idealnym bodźcem dla naszego organizmu w cyklu treningowym. To jak biegowe wojaże w górach wpłyną na naszą formę ocenimy już niebawem!

Jak wyglądały nasze treningi?

Tak naprawdę każdy dzień był bardzo intensywny. Odpoczywaliśmy jednie od pracy i miejskiego zgiełku. Zazwyczaj realizowaliśmy dwa treningi dziennie. Wyjątkiem były dwie kilkugodzinne wyprawy na Kasprowy Wierch oraz długie (30 km) wybieganie. Wtedy trzeba było dać organizmowi pozbierać się po intensywnym wysiłku, by następnego dnia móc swobodnie cieszyć się kolejnym treningiem. Istotny był zdrowy rozsądek, by nie dopuścić do przetrenowania organizmu. Oto jednak nie musieliśmy się martwić, bowiem w tej kwestii w pełni zaufaliśmy naszemu trenerowi. Mając na koncie ogromny bagaż doświadczeń bacznie nas obserwował i w razie potrzeby natychmiast reagował. Trenowaliśmy w myśl zasady – nic ponad siły. Ku naszemu zaskoczeniu werwy nam nie brakowało.

Podczas obozu trzeba było trzymać się pewnego schematu. Znając plan dnia byliśmy jednak zdyscyplinowani i wiedzieliśmy na co możemy sobie pozwolić. Na szczęście nigdy nie byliśmy zwolennikami wylegiwania się do samego południa, dlatego pobudka o godz. 7:30 nie była dla nas niczym wyjątkowym.

Jeszcze przed wyjazdem łudziliśmy się, że będziemy mieli czas na nadrobienie zaległej lektury, czy pracy nad naszym blogiem. Owszem, czas był, ale woleliśmy poświęcić go na regenerację oraz relaks. Niekiedy pozwalaliśmy sobie nawet na krótką drzemkę. Zaledwie 30-40 min. snu było dla nas zbawienne. Z dnia na dzień zmęczenie nakładało się, dlatego odpoczynek był bardzo istotnym punktem każdego dnia. Jeśli nie drzemka, warto było choć na chwilę się wyciszyć, położyć i po prostu zrelaksować. Dodatkowo niemal po każdym treningu schładzaliśmy mięśnie w lodowatym górskim źródle. Momentami, chłodna woda szczypała w nogi, ale warto było wytrzymać!

Sukcesywnie, dzień po dniu realizowaliśmy każdy element treningu. Zdaliśmy sobie sprawę, że jedynie ciężka praca pozwoli na osiągnięcie wymarzonych wyników. Naszym motywatorem jest nasz trener, szanujemy go i liczymy się z jego zdaniem. Ufamy, że osoba która już kilkadziesiąt razy zmierzyła się z dystansem maratońskim z rekordem życiowym 2:38:14 może być godnym wzorem do naśladowania. Przez cały okres 9 dni skupialiśmy się jedynie na takich jednostkach treningowych, które faktycznie przydadzą się do pokonania dystansu maratonu czy półmaratonu.

Siła biegowa, wytrzymałość specjalna, interwały oraz elementy szybkości to jedne z akcentów, które mieliśmy okazję szlifować.

Przyszedł czas na krótkie podsumowanie obozu treningowego:

W sumie przebiegliśmy ok. 235 km w wciągu 9 dni. Trening objętościowy do maratonu z pewnością się przyda! „Bo…żeby biegać, trzeba biegać”.

Dzień 1

• 16 km OBW1

Dzień 2:

• 24 km marszobieg na Kasprowy Wierch
• 4 km OBW1 + basen

Dzień 3:

• 16 km OBW1
• 4 km OBW1 + 8 km OBW2 + 10x 200m rytmy, 200m p. + 2km OBW1

Dzień 4

• 3 km OBW1 + 3km + 2 km +1 km + 1km + 1km + 2x 400m, przerwa w truchcie +3 km OBW1
• 12 km OBW1

Dzień 5

• 18 km marsz na Kasprowy Wierch

Dzień 6

• 14 km OBW1
• 2 km OBW1 + 8km OBW2 + 10x 200m, 200m p. + 2km OBW1

Dzień 7

• 30 km OBW2

Dzień 8

• 12 km OBW1
• 3 km OBW1 + 10x 1km, przerwa 400m truchtu + 3km OBW1

Dzień 9

• 14 km OBW1

To, że w górach biega się zupełnie inaczej wie pewnie każdy doświadczony biegacz. Tam „na górze” wcale nie jest tak szybko, a mimo to wcale nie powlekaliśmy nogami. Wiedzieliśmy, że będzie to dla nas ogromne wyzwanie! Nasz trener jeszcze przed wyjazdem nie owijał w bawełnę i szczerze przestrzegał, że organizm będzie miał prawo się buntować. Mieliśmy również świadomość, że tempo biegu będzie się różniło od tego w Warszawie.

Pod koniec każdego dnia wymienialiśmy się swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami. Bezpośrednio na treningach mieliśmy pełną opiekę trenerską, zbieraliśmy pochwały, ale też zdarzyły się słowa krytyki. Kluczem do osiągnięcia zamierzonego celu jest trzymanie się założeń. Jeśli w planie treningowym mamy spokojne wybieganie, to takie właśnie ma być i już! Istotny jest solidny trening, ale również regeneracja i odpoczynek.

Mimo, ogromnej pracy jaką włożyliśmy przez te kilka dni, czas przemknął niczym pstryknięcie palcami. O czym to świadczy? Dla Nas to dowód, że na nudę nie mogliśmy narzekać! Głównym zadaniem były przede wszystkim treningi, ale to wcale nie oznacza, że nie mogliśmy pozwolić sobie na wieczorne chwile luuuzu. Otóż był pot, zmęczenie, ale też i kupa śmiechu. Team w składzie: trener – Andrzej, Aga, Adi oraz Piotr to ludzie, którzy wiedzą czego chcą i potrafią się przy tym świetnie bawić.